Tradities

Tradities

NieuwjaarsreceptieGeamuseerd kijk ik de overvolle zaal in. Ik zie mensen gezellig met elkaar praten. Een glas in de ene hand, een lekker hapje in de andere. Het is de tijd voor de nieuwjaarsrecepties. Met moeite houd ik mijn lachen in als ik mensen hoor over hun goede voornemens. Afvallen staat hoog op het lijstje. Uit onderzoek blijkt dat mensen gemiddeld vier kilo aankomen tijdens de feestdagen in december. Als ik de vele hapjes en drankjes langs zie komen, vraag ik mij af hoe lang zij hun goede voornemens volhouden. Het belangrijkste van deze recepties is natuurlijk elkaar in een ongedwongen sfeer ontmoeten. Al zijn de bijeenkomsten verschillend, er is wel een rode draad in te ontdekken. In het begin hoor je alleen teksten als: “de beste wensen en een goede gezondheid voor het komend jaar”, “een heel gelukkig Nieuwjaar”, “dat al je dromen uit mogen komen”en allerlei variaties hierop. Daarna volgen de onvermijdelijke drie zoenen. De één kust echt, de ander geeft klapzoenen, nummer drie kust in het luchtledige. Is dit ritueel klaar, dan op naar de volgende persoon. Vermakelijk om te zien. Handen schudden hoort er natuurlijk ook bij. Blijkbaar heerst er het beeld dat het geven van een ferme handdruk aangeeft dat iemand stevig in zijn schoenen staat. Vooral mannen doen hier driftig aan mee. Ik neem mij dan ook elk jaar voor om mijn polsbrace om te doen, in plaats van twee weken met meerdere blauwe plekken en een pijnlijke hand rond te lopen. Toch vergeet ik het elke keer. Na drie kwartier tot een uur volgt een nieuwjaarsspeech van de directeur, leidinggevende, burgemeester of ander belangrijk persoon in de organisatie. Meestal blikt diegene kort terug op het afgelopen jaar en spreekt vooral over het komende jaar. Welke veranderingen er komen of welke ‘uitdagingen’ ons te wachten staan. Aan het eind klapt en juicht bijna iedereen, soms gestimuleerd door een drankje. Daarna gaat het feestrumoer weer verder. Het is een publiek geheim dat tijdens dergelijke bijeenkomsten veel zaken worden gedaan. Aangezien iedereen voor het intermezzo van de speech al weet wie er wel of niet is, is het dan ook wachten wie als eerste begint. Originaliteit is ver te zoeken. Meestal is de inleidende zin: “Nu ik je toch zie, wil ik het graag eens met je hebben over…..”, “Wat fijn dat ik je zie, heb je al gehoord dat….”. De rest van de avond vinden er verdere besprekingen plaats en worden afspraken gemaakt. Hoe later op de avond, hoe intenser de gesprekken. Toch komen boosheid of irritaties amper voor op een dergelijke manifestatie. Aan het eind van de middag of avond zie ik steeds meer mensen driftig met hun mobiele telefoon in de weer. Taxi’s rijden af en aan. Ik stap weer op mijn fiets. Tradities zijn er om in stand te houden. Volgend jaar weer, ik kan niet wachten.

Deel dit artikel

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
Linkedin
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Over Annemiek

Arbeid en gezondheid loopt als een rode draad door mijn loopbaan. Ik ben gespecialiseerd in werken met reuma en andere chronische aandoeningen waar vermoeidheid een grote rol speelt. Slim omgaan met vermoeidheid speelt een belangrijke rol.

Via mijn blog geeft ik tips, informatie, schrijf ik columns en deel ik nieuws. Mijn drijfveer is om moeilijke zaken te vertalen naar duidelijk informatie. Dit laatste doe ik ook op verschillende congressen, symposia en andere bijeenkomsten. 

Kun je wat hulp gebruiken? Neem gerust contact op.

© 2008 – 2019 Annemiek de Crom | Privacyverklaring | Cookieverklaring | Algemene Voorwaarden | Sitemap